Tag: Project 365

#184 END OF THE (SCHOOL)YEAR

MilouPlaats een reactie

DSC00091

Ik leef in schooljaren. De overgang van 31 december naar 1 januari wordt natuurlijk gevierd, maar toch voelt de eerste schooldag voor mij meer als de start van een nieuw jaar. En de laatste schooldag dus als het einde. Vandaag was die dag.

Ik maakte mijn laatste test. Het was, zoals ik dat noem, een ‘kletstest’. Laat ik daar even een definitie van geven: er is weinig concrete kennis voor nodig. Het gaat meer om de vaardigheden die gedurende de jaren zijn opgebouwd. Daarnaast gewoon logisch nadenken, en zo kletste ik mezelf er wel doorheen. Gelukkig maar, want van intensief leren was het niet meer gekomen. En de komende weken gaat dat ook niet meer gebeuren, want het is nu officieel vakantie.

Er zijn nog wat formaliteiten (boeken inleveren, rapport ophalen), maar daarna heb ik zes weken vrij. Dat is altijd even wennen. Er komt sowieso een ochtend waarop ik denk dat ik me verslapen heb. En een ochtend waarop ik denk: ‘Ik wil niet opstaan.’ Om vervolgens de beseffen dat dat ook niet hoeft. Best feeling ever.

Op mijn vierde jaar kan ik met een goed gevoel terugkijken. Er was een groot contrast met de onderbouw. Soms was dat nadelig: wanneer ik tot ’s avonds laat bezig was vanwege de toegenomen moeilijkheidsgraad van bepaalde vakken. Bepaalde vakken die ik in mijn vrije deel gekozen had. Ik haalde mijn eerste onvoldoende (en ging taart eten om het te vieren). Ook dit bleek slechts een kwestie van wennen – zelfs die moeilijke vakken heb ik met prima cijfers afgesloten.

Anderzijds merkte ik ook de voordelen van de bovenbouw. Er was meer ruimte om de dingen te doen zoals je dat zelf wilde. Als je mij een beetje kent, weet je dat ik daar van houd: geen strikte regeltjes, maar mijn eigen plan trekken, zoals mij dat het beste lijkt. En dus geen gezeur over huis- en leerwerk dat je moet bijhouden ‘want de test komt eraan!’ Ja, ja. Ik zorg dat ik het op de test weet. Want soms heb ik eerder gewoon geen tijd. (Of prioriteit – een sociaal leven is toch ook wel leuk.)

De mensen uit mijn lichting hebben dit jaar gemaakt. Er werd gezeurd, gestrest en gekloot, zoals het goede middelbare scholieren betaamt. Maar het waren de wilde verhalen, de leuke momenten in de klas en de feestjes die ik me zal herinneren. Zo ook vanavond. De lucht geurde naar vuur, pasgevallen regen en kleffe marshmallows. Met het geknetter van de vlammen op de achtergrond sloot ik het jaar af.

#181LAST MINUTE

MilouPlaats een reactie

DSC00068

Pauzes tussen de testen zijn er om even je gedachten te verzetten en je knorrende maag tot bedaren te brengen met een peperkoekje. Maar in de praktijk gaat dat er anders aan toe. Dichtvallende ogen en lonkende bedden – oké, en soms een matige planning – zorgen ervoor dat niet alle stof de vorige avond is bestudeerd. En dan komt het aan op die laatste tien minuten. Ervaring leert mij dat er op dat moment beter geen vragen meer gesteld kunnen worden. Want dat gaat dan ongeveer zo:

Persoon 1: ‘Ik snap dit niet, kan iemand het nog even snel uitleggen?’

Persoon 2: ‘Wat, van hoofdstuk vier? Die hoefden we helemaal niet te kennen.’

Persoon 3 mengt zich in het gesprek: ‘Hoezo niet? Die heb ik juist super goed geleerd!’

Persoon 2: ‘Nee, ik weet het zeker. Echt hoor, die hoefden we niet te kennen. Toch..?’

Persoon 4 roept vanaf een paar meter afstand: ‘Frans zou alleen gaan over hoofdstuk zes.’

Persoon 1: ‘We hebben het helemaal niet over Frans!’

Al snel volgen er nog vijf mensen met een mening en is de chaos compleet. Paniek! Stress! Nee, je kan je beter even afzonderen in een hoekje van de gang. Rekenmachine volknallen met formules, nog één laatste blik op de samenvatting. En dan die test zelf natuurlijk nog.

#180 FAKE MESS

MilouPlaats een reactie

DSC00065

Ik probeer vaak dingen vast te leggen zoals ze juist niet zijn. Want zoals het is, ken je het al. Ik kom dichterbij, kies een ongebruikelijke hoek of uitsnede en probeer zo een origineel en verassend beeld te creëren. Dat is voor mij fotografie. Soms hoef je hiervoor alleen maar je ogen open te houden en kom je zomaar iets tegen. (Een roze olifant, of vier meisjes in witte tutu’s.)  Maar het kan ook zijn dat ik niets fotogenieks tegenkom gedurende mijn dag. En dan moet je het lot een handje helpen. Dit hierboven is dus gestileerde rommel. Voor de foto. Want de echte rommel had ik al opgeruimd. En dat wilde ik jullie eigenlijk ook niet aandoen.

#179 HOW ARE YOU?

Milou2 reacties

DSC00060

Als iemand vraagt hoe het gaat, zeg je meestal ‘goed’. Toch? Ik in ieder geval wel. Omdat het daadwerkelijk goed gaat, of omdat ik geen zin heb om uit te leggen waarom het niet goed gaat.

(En soms omdat het diegene waarschijnlijk toch geen reet kan schelen.)

Maar sommige ‘hoe gaat het’s’ zijn niet met één woord te beantwoorden. De vraag gaat dan gepaard met een indringende blik die zegt: ‘Waag het niet om enkel het sociaal wenselijke antwoord te geven.’

Naar aanleiding van wat ik eerder vertelde, wordt de vraag vaak aan mij gesteld. In mijn poging om hier voortaan eerlijk in te zijn, vertel ik dat dan. Soms zijn het geen leuke verhalen. Want er zijn momenten waarop ik er toch even doorheen zit. Het verschil is dat ik het nu uitspreek, het wat beter kan relativeren en daardoor niet meer in zo’n negatieve spiraal terechtkom.

Vanuit diezelfde eerlijkheid kan ik zeggen dat het heel vaak wél goed gaat. Ik doe het rustig aan. Dat voelt nog wat onwennig, omdat ik dat niet vaak doe en het mezelf nu eindelijk eens toesta. Maar ik probeer ervan te genieten. En dat lukt me best goed.

De zorgen die ik alsmaar liet groeien in mijn hoofd, maken plaats voor fijne gedachten, over dingen waar ik blij van wordt. Ze waren er altijd al, die dingen, maar het lukte me vaak niet om ze te zien. Dat vind ik wel verdrietig, frustrerend soms ook. Dat ik zoveel mag en kan, maar dat ik daar niet altijd van heb kunnen genieten. ‘Zonde’ is het juiste woord. Aan de andere kant heeft het geen zin om er op die manier op terug te kijken. Ik kan er niets meer aan doen, en er me schuldig over voelen zou alleen maar in de weg staan bij datgene waar ik naar streef: weer ongecompliceerd blij zijn. Met mezelf, met hoe het is. Want ik ben verdorie pas zestien – veel te jong om me zorgen te maken. Zeker als die nergens voor nodig zijn.

Er zijn een paar dingen die ik hiervan geleerd heb.

1. Ik kan niet alles zelf oplossen. En dat hoeft ook niet.

2. Praat. Het helpt. Wees eerlijk tegen anderen, maar vooral ook tegen jezelf.

3. Ik heb een heleboel lieve mensen om me heen. Die willen weten hoe het écht met me gaat. Die ik kan vertrouwen, die me de ruimte geven. En af een toe een schop onder mijn kont. Want naast mensen die luisteren en advies geven, ben ik ook blij met hen die gewoon eens zeggen: ‘Meid, maak je niet druk.’

#177 TO FAINT OR NOT TO FAINT

Milou2 reacties

DSC00041

Ik zweer je dat ik niet zenuwachtig was. Dat kan ik echt in alle eerlijkheid zeggen. Daarnaast zal ik eerlijk zeggen dat ik het ook niet per se leuk vond, die drie inentingen. Maar het zou vast wel meevallen en bovendien was het voor een goed doel: de vakantie naar Indonesië. Ik ging dus rustig zitten. Ik kreeg drie prikjes, drie pleistertjes, en klaar – niets aan de hand.

Dacht ik.

Ik moest namelijk nog even wachten tot de rest van de familie ook aan de beurt was geweest. Dat duurde zo’n vijf minuutjes. Vervolgens werden er nog wat dingen overlegd. En vanaf dat moment begon ik me een beetje raar te voelen. De kamer werd alsmaar waziger en de geluiden leken steeds verder weg. ‘Ja, ja, Milou,’ dacht ik, ‘stel je niet aan. Als je dat maar hard genoeg denkt, ga je het je inderdaad inbeelden.’

‘Kan het kloppen dat ik een beetje duizelig ben?’ vroeg ik, toen we aanstalten maakten om te gaan. Zelfs mijn eigen stem klonk vreemd. De verpleegster keek mijn kant uit. Blijkbaar had ook zij het idee dat ik de auto niet zou gaan halen. ‘Ho, kom maar hier!’ zei ze, waarna ze me vastgreep. Net op tijd.

Dus daar lag ik dan, met mijn benen omhoog op de behandeltafel. Het lichte gevoel in mijn hoofd maakte me lacherig – ik stelde me voor dat het zo zou voelen om high te zijn. Dus hoe je het ook wilt stellen, ik was sowieso een ervaring rijker.

#175 HOME ALONE PART II

Milou1 reactie

IMG_6142

Alleen thuis zijn vergt wat zelfkennis. Ik weet dat ik minstens een kwartier te lang in bed blijf liggen, als niemand me vertelt dat ik dat niet moet doen. Ik besloot ’s avonds maar vast te ontbijten. Dat scheelt toch weer.

Nee, hoor. Ik maakte het alleen klaar. Daar won ik geen vijftien minuten mee. Maar, zo weet ik met een moeder die me wakker maakt en een vader die mijn fiets buiten zet: op de vroege ochtend helpen alle kleine beetjes.