Als iemand vraagt hoe het gaat, zeg je meestal ‘goed’. Toch? Ik in ieder geval wel. Omdat het daadwerkelijk goed gaat, of omdat ik geen zin heb om uit te leggen waarom het niet goed gaat.
(En soms omdat het diegene waarschijnlijk toch geen reet kan schelen.)
Maar sommige ‘hoe gaat het’s’ zijn niet met één woord te beantwoorden. De vraag gaat dan gepaard met een indringende blik die zegt: ‘Waag het niet om enkel het sociaal wenselijke antwoord te geven.’
Naar aanleiding van wat ik eerder vertelde, wordt de vraag vaak aan mij gesteld. In mijn poging om hier voortaan eerlijk in te zijn, vertel ik dat dan. Soms zijn het geen leuke verhalen. Want er zijn momenten waarop ik er toch even doorheen zit. Het verschil is dat ik het nu uitspreek, het wat beter kan relativeren en daardoor niet meer in zo’n negatieve spiraal terechtkom.
Vanuit diezelfde eerlijkheid kan ik zeggen dat het heel vaak wél goed gaat. Ik doe het rustig aan. Dat voelt nog wat onwennig, omdat ik dat niet vaak doe en het mezelf nu eindelijk eens toesta. Maar ik probeer ervan te genieten. En dat lukt me best goed.
De zorgen die ik alsmaar liet groeien in mijn hoofd, maken plaats voor fijne gedachten, over dingen waar ik blij van wordt. Ze waren er altijd al, die dingen, maar het lukte me vaak niet om ze te zien. Dat vind ik wel verdrietig, frustrerend soms ook. Dat ik zoveel mag en kan, maar dat ik daar niet altijd van heb kunnen genieten. ‘Zonde’ is het juiste woord. Aan de andere kant heeft het geen zin om er op die manier op terug te kijken. Ik kan er niets meer aan doen, en er me schuldig over voelen zou alleen maar in de weg staan bij datgene waar ik naar streef: weer ongecompliceerd blij zijn. Met mezelf, met hoe het is. Want ik ben verdorie pas zestien – veel te jong om me zorgen te maken. Zeker als die nergens voor nodig zijn.
Er zijn een paar dingen die ik hiervan geleerd heb.
1. Ik kan niet alles zelf oplossen. En dat hoeft ook niet.
2. Praat. Het helpt. Wees eerlijk tegen anderen, maar vooral ook tegen jezelf.
3. Ik heb een heleboel lieve mensen om me heen. Die willen weten hoe het écht met me gaat. Die ik kan vertrouwen, die me de ruimte geven. En af een toe een schop onder mijn kont. Want naast mensen die luisteren en advies geven, ben ik ook blij met hen die gewoon eens zeggen: ‘Meid, maak je niet druk.’
De kunst van 