Het was zo’n plan waarvan ik dacht dat het nooit uitgevoerd zou gaan worden. Waarover enthousiast geroepen werd: ‘Dat gaan we doen!’ Om het vervolgens niet te doen – zoals die dingen gaan.
Het was ontstaan op een vroege morgen. Samen met Mienke fietste ik naar school. We waren nog niet in ons opperbeste humeur vanwege het vroege tijdstip, maar het plan bracht daar verandering in. ‘Weet je wat ik nog een keer wil doen,’ sprak één van ons. (Wie het was weet ik niet meer. Vanwege het vroege tijdstip.) ‘Alle Harry Potter films achter elkaar kijken.’
Nou zijn er twee soorten mensen op deze wereld wanneer het op Harry Potter aankomt. De ene groep vindt het geweldig, de andere is er na een halve film al helemaal klaar mee. (Al vind ik dat je, om een eerlijk oordeel te kunnen vellen, de boeken moet lezen. Maar dat is weer een andere discussie.) Mienke en ik behoren duidelijk tot de eerste soort. Door enthousiasme te delen wordt het alleen maar groter, dus het plan werd ontvangen met, jawel: ‘Dat gaan we doen!’
Maar dit keer deden we het echt. Er viel een plots gat in de eigenlijk vol geplande herfstvakantie. ‘Maar nu kunnen we wel onze marathon houden!’ was het eerste dat Mienke zei. En zo geschiedde. Donderdagochtend om negen uur stond ze voor de deur. Aangezien de films in totaal twintig (!) uur bleken te duren, besloten we meteen maar te beginnen.
Het leuke aan zo’n marathon is dat je heel goed ziet hoe alles in die films steeds mooier en beter wordt. De decors, de special effects en – plat maar waar – de acteurs. Met name Harry’s kapsel maakt een positieve ontwikkeling door. En ook de acteerskills van de hoofdrolspelers gaan met sprongen vooruit. Al kijk ik ook met heel veel plezier naar de jonge Harry, Ron en Hermoine.
Dat laatste personage (maar ook actrice Emma Watson) is al sinds het begin mijn favoriet. Dat mij wel eens gezegd werd dat ik een beetje op haar leek, heeft daar vast in meegespeeld. Favoriete uitspraak: ‘Now if you two don’t mind, I’m going to bed before either of you come up with another clever idea to get us killed – or worse, expelled.’ Of ‘Just because you’ve got the emotional range of a teaspoon doesn’t mean we all have.’ Of ‘I will not calm down!’ Je merkt het al, ik kon mijn lol op.
Tijd is een relatief begrip, dat bleek vandaag. We dachten ergens rond een uur of twee wel op de helft te zullen zijn, maar dat ging toch even anders. Klein inschattingsfoutje en bovendien hadden we niet echt tijd ingepland voor basale behoeften als eten, naar de wc gaan of even wat buitenlucht inademen. En zo werd het avond, zo werd het nacht. Tegelijk met de buitenlucht werden de verhalen donkerder en de sfeer duisterder. De Harry Potter-cocon sloot zich steeds dichter om ons heen. Van tevoren had ik nooit kunnen verzinnen dat zelfs een marathon waarbij je – excusez le mot – geen flikker uitvoert, zó vermoeiend kon zijn. Van de bank verhuisden we naar bed en dat bleek achteraf een fataal besluit. Hoever we zijn gekomen, zouden we in het midden laten. Maar we hebben het wel gedaan – het bleef niet bij een plan. Mischief managed.
De kunst van 