Nog voordat carnaval begonnen was, besloot ik hier te delen hoe ik tegen dat feest aankijk. Ik zou er, na het zelf ervaren te hebben, nog op terugkomen. Bij deze.
’s Middags begon het avontuur al, toen ik in Eindhoven naar de film ging met vriendinnen. Vanaf het station is het maar een klein stukje lopen naar de bioscoop, maar toch heb ik er wel even over gedaan. Precies op die plek kwam namelijk de carnavalsoptocht langs. De bas van de muziek voelde ik tot in mijn buik en naast de kant stonden overal mensen. Ik droeg een zwarte jas en een spijkerbroek, maar werd door mensen in bananenpakken en tiroleroutfits aangekeken alsof ik helemaal géén kleren aanhad – ik viel op door onopvallend te zijn.
’s Avonds mengde ik me beter in het gezelschap. Met tien vriendinnen ging ik de tent in. Aan de hand van deze foto’s kan je waarschijnlijk wel raden als wie ik verkleed was: Hermione Granger – hoe kan het ook anders. Echter geven deze foto’s niet bepaald een accuraat beeld van de sfeer in de tent zelf. Eigenlijk stralen ze precies het tegenovergestelde uit. Ik zou ze omschrijven als netjes, licht, ‘fris’, misschien. In de tent was het… nou ja, niet dat, dus. Het rook er naar een mengeling van bier, zweet en na een tijdje ook sigaretten.
(Want wat nou rookverbod.)
Het was al druk. Tussen de menigte door wurmden we ons naar voren, richting het podium, waar een blaasband de bekende nummers speelde. Het ons-kent-ons-gevoel was sterk aanwezig. Hoewel ik daar meestal niet zo blij van word, vond ik het nu wel leuk. Iedereen groet elkaar, iedereen is blij. Althans… Bijna iedereen. Bij enkelen veroorzaakte de alcohol een agressieve dronk, vermoed ik. Al vrij vroeg op de avond week de menigte even uiteen om aantal mannen door te laten. Ze hielden een hevig protesterende man vast. Met ‘Bloed, zweet en tranen’ op de achtergrond werd hij via de nooduitgang naar buiten geboudeerd. De muziek ging ongestoord verder: ‘…zei ik vrienden, dag vrienden, de koek is op…’ De ironie was me niet ontgaan.
Dus, wat heb ik de hele avond gedaan? Vooral dansen, springen, zingen. En mensen kijken, natuurlijk. Dat vond ik misschien nog wel het leukste onderdeel, aangezien sommigen echt heel creatief geweest waren. Bijvoorbeeld een meisje dat verkleed was als wegpiraat. Haar kleding was een kruising tussen een piraat en een toerist, met Hawaï-bloemenketting en zwaard. Regelmatig zwaaide ze met een wegenkaart, met daarop geschreven: ‘Op weg naar de klote.’ Vond ik erg leuk gevonden.
Eerder schreef ik dat ik dacht dat carnaval voor veel mensen enkel een excuus was om veel te zuipen. Gezien de hoeveelheid drank en zatte mensen die ik gisteren gezien heb, ga ik daar niet op terugkomen. Maar er was meer. Voor veel meisjes was het een excuus om een nét iets te kort rokje te dragen. Voor anderen een excuus om al weken van tevoren creatief bezig te zijn. En eigenlijk voor iedereen, inclusief mijzelf: een excuus om gewoon een avondje (of vier) te feesten. En wat valt daar nou tegenin te brengen?
De kunst van 