We vertrekken weer iets later dan vorig jaar, en om tien voor acht volstaat een gaap als begroeting. De eerste so’s zijn gepland. Op de bodem van mijn tas bevindt zich een samengeperste laag papier, gevormd door lege pakjes kauwgom en brieven die ik steeds vergeet aan mijn ouders te geven. Mijn kluisje lijkt wel een overhead locker – open carefully, as luggage might fall out. Huiswerk wordt deels gemaakt, deels genegeerd, deels vergeten. Mijn pennen zijn leeg of kapot, mijn kamer is een chaos. Ik zit weer helemaal in het ritme.
De kunst van 