Auteur: Milou

#315 LES 2

Milou1 reactie

IMG_0577

Hoefde ik de eerste les alleen nog maar te gassen en te sturen, nu was het de bedoeling dat ik ook de koppeling en het rempedaal ging gebruiken. Naar verwachting ging dit niet gehéél soepel.

‘Eenentwintig, tweeëntwintig, drieëntwintig…’

VRRROOOEEEMMM

‘Ho, shit.’

‘Schakel maar door naar z’n twee.’

‘Ehm, even denken…’

‘Nee, niet denken, doen.’

‘Oké, oké.’

‘Wel blijven opletten, hè. Had je die auto gezien?’

(Nee.)

‘Rustig, rustig. Je mag hier maar vijftig. Schakel maar naar z’n drie.’

‘Ja, dat probeer ik! Hij doet het niet?’

‘Hoe zou dat komen?’

‘Oh, wacht, wacht. Ik moet eerst…’

(De koppeling intrappen, precies.)

VRRROOOEEEMMM

‘Zet de auto maar stil.’

…

‘Voet op de rem! Nee, nou heb ik het al gedaan. En rijd maar weer weg.’

VRRROOOEEEMMM

‘Naar z’n twee. Rijd maar lekker door, niet zo teuten. Had je die auto gezien?’

(Nee.)

‘Rustig, Milou! Rustig.’

Ik ben verdorie rustig!

Nee hoor, dat zei ik niet. Ik was vooral gewoon erg blij dat ik nog niet in mijn eentje in die auto zat en dus alle fouten mocht maken die ik maar wilde, zonder nare consequenties. En dat ik dus, in tegenstelling tot wat bovenstaande foto suggereert, nergens tegenaan geknald ben.

#307 THE REAL DEAL

MilouPlaats een reactie

IMG_4224

Er was sprake van een heus afscheidscomité. Slechts twee man sterk, dat wel, maar toch. Er werd gefilmd en gefotografeerd – ze hielden nog net geen spandoeken omhoog. Mogelijke teksten waren geweest: ‘GAS EROP’, ‘PAS OP, LES 1’, of simpelweg ‘GO TOETIE’ (na zestien jaar nog steeds mijn bijnaam). Na een proeflesje was het vandaag tijd voor the real deal.

Oké, niet écht the real deal, natuurlijk – mijn enige taken waren sturen en gas geven. Maar ik moet eerlijk bekennen: dat vond ik al een hele opgave. Op een leeg marktplein oefende ik met stuurtechnieken: doorgeven en overpakken. (‘Dus, wat heb je geleerd vandaag?’ ‘Doorpakken en overgeven.’ Juist, Milou.) Het werd al donker en begon zachtjes te regenen. Na een stuk of twintig achtjes te hebben gemaakt, ontdekte ik dat we niet helemaal alleen waren. ‘Die gasten zijn gewoon drugs aan het dealen daar,’ zei mijn instructeur, wijzend op twee auto’s die in een hoekje geparkeerd stonden. ‘Ja, zo ziet het er inderdaad uit,’ antwoordde ik lacherig, ‘net als in de films.’ Er werden ramen opengedraaid. ‘Nee, serieus. Dat doen ze hier altijd.’ Er kwamen twee handen naar buiten. Doorgeven en overpakken.

#306 NOTES PT. 2

MilouPlaats een reactie

IMG_4211

Joe, daar ben ik weer mijn briefjes. Weinig inspirerend, ik weet het. De testweek is nou eenmaal een aanzienlijk deel van mijn dagelijks leven op dit moment. Maar geen zorgen, over een paar dagen is het voorbij.

Ditmaal geen ‘ik-moet-dit-niet-vergeten-briefje’, maar een ‘ik-leg-het-je-even-uit-briefje’. Wanneer iemand mij via Whatsapp vraagt of ik kan vertellen wat abstraheren is, wil ik dat met alle liefde doen. Maar sommige zaken laten zich in beelden nou eenmaal gemakkelijker uitdrukken. En zo tekende ik twee boompjes op een blaadje. Mijn concrete boom is nog steeds niet erg concreet, maar het idee was duidelijk.

En een beetje duidelijkheid konden wij filosofen in spé wel gebruiken, met een test kenleer in het vooruitzicht. Waar dat over gaat? De werkelijkheid, de waarheid en hoe elke filosoof een andere redenatie heeft voor het wel of niet bestaan hiervan. Hoe komen wij tot kennis? Is deze kennis per definitie waar? En komt deze overeen met de werkelijkheid? Bestaat er überhaupt wel een werkelijkheid? Zo niet, waarom wel?

Hartstikke interessant allemaal, maar op een bepaald punt wordt het toch ook irritant dat elke vraag tot een volgende lijkt te leiden. Gelukkig kon ik, als ik even het bos niet meer zag, terugvallen op mijn twee boompjes.