Vanochtend om acht uur ontdekten we met welk nummer we de komende dagen wakker gedreund zouden gaan worden. Op de heenreis hadden Merel en ik het er al over gehad, en mijn voorspelling klopte: Wake Me Up van Avicii. Vond ik prima, als je bedenkt dat ze ook wel eens een week lang Mega Mindy draaien. Daar word ik niet echt vrolijk van op de vroege ochtend. Laat in de middag eigenlijk ook niet, trouwens, maar oké. Hup, hup, in de douche en om half negen aan het ontbijt, kwart over negen op de steiger. We begonnen de week met een bekende route. Dat was wel fijn, zo konden we een beetje inkomen. Voor mij was dat zeker wel nodig, ik heb namelijk het hele jaar niet meer gezeild. Dingen als het zeil hijsen, de box uitkomen en gijpen zijn echt niet zo moeilijk, maar je moet het wel even weten. Goed, oefenen tot je erbij neerviel dus en al vrij snel had ik de basis weer te pakken. ’s Middags legden we aan voor een picknick, met knakworstjes opgewarmd op ons eigen gasstelletje. Daarna nog even chillen in de zon en we konden er weer een middagje tegenaan. Natuurlijk waren we meteen de eerste dag te laat, dus gingen we het laatste stukje op de motor terug. Na het avondeten stond er BPR op het programma, een theorieles over de shitload aan regels op het water. Niet geheel onbelangrijk, maar dat betekende niet dat we ze meteen onthielden. (Dat betekende het eigenlijk absoluut niet, als je bedenkt dat mij vorig jaar precies dezelfde regels uitgelegd zijn, maar ik zeker de helft vergeten was…) Eigenlijk zouden we na de theorie gaan buikschuiven, maar door onweer werd dit afgelast. Ik was net compleet gedoucht, dus je snapt dat ik het heel jammer vond dat dit niet doorging. Het gebeuren van gisteravond (kletsen tot je in slaap valt) herhaalde zich, terwijl het voelde alsof ik nog steeds in een bootje lag te deinen.
De kunst van 