Tag: Project 365

#108 BELGIAN

MilouPlaats een reactie

IMG_0078

Carmen en ik wilden onze vrije zaterdagmiddag eigenlijk spenderen op het terras, maar omdat de rest van Eindhoven dit ook bedacht bleek te hebben, besloten we er maar een shopdagje van te maken. We slenterden wat rond, gingen af en toe een winkel in… We hadden alle tijd. Heerlijk. Toen we aan het eind van de middag op een bankje in de zon zaten, kwam er opeens een man voor ons staan. (Of een jongen? Het was lastig te zeggen. Ik bedoel, waar ligt die grens?) Hij hoorde bij een groep van acht mannen, één van hen gehuld in een roze konijnenpak. Vrijgezellenfeestje, waarschijnlijk.

‘Zo,’ zei de jongen/man, ‘ik ga even zitten.’ Wat hij niet zei, maar waar het eigenlijk wel op neerkwam: schuif eens op. Geen probleem. Hij ging zitten, wij vervolgden ons gesprek. Na een minuut of twee vroeg hij naar onze namen. Die vertelden we hem, want hoewel we de indruk hadden dat hij al behoorlijk wat Juupjes gedronken had, was hij erg vriendelijk. Het verbaasde me niet; hij kwam uit België en vriendelijkheid is volgens mij Belg-eigen. Hij vroeg of we uit Eindhoven kwamen, en of er hier ’s avonds wat te beleven viel. ‘Nou,’ antwoordde ik, ‘dat weten we eigenlijk niet zo goed, want we mogen nog niet uit.’ Het gebruikelijke ‘huh-moment’ vond plaats toen hij naar onze leeftijden vroeg, en wij antwoordden met ‘vijftien’ en ‘zestien’. Waarschijnlijk was dat ook het moment waarop het gesprek voor hem een iets ander doel kreeg. Vonden wij niet erg.

En zo kletsten we nog even over Eindhoven, wanneer we er weg zouden gaan en het wilde leven dat we dan zouden gaan leiden.

(Grapje.)

(Nee, misschien ook niet.)

(Ach… We zien het wel.)

#105 KILL YOUR DARLINGS

MilouPlaats een reactie

IMG_0068

Het maken van iets moois heeft tijd nodig – soms een half uur, soms een half jaar. Dat varieert. Maar het is hoe dan ook een proces waarin je bedenkt, maakt, schrapt en weer opnieuw begint. Wat dan hopelijk zal leiden tot een bevredigend eindresultaat. Het proces zelf, daarentegen, stemt zeker niet altijd tevreden.

Dit bleek maar weer tijdens het maken van de introductiefilm voor het jaarlijkse concert op mijn school. Een tijd geleden kregen ik en een paar medeleerlingen bijna een gehele dag vrij om opnames te maken. Het project begon met grootse ideeën, veel mensen en een goede planning. Het eindigde in mijn eentje op mijn slaapkamer, mijn handen vol met stiftvlekken en mijn gedachten bij alles wat er nog gedaan moest worden.

Oké, oké – dat was natuurlijk de gedramatiseerde versie van het verhaal. In werkelijkheid was er een groot deel al wél af en had ik via Whatsapp contact met de rest van het ‘team’, die telkens met goede suggesties kwamen. Ik moest ze alleen nog even uitvoeren.

Maar nu weten jullie eigenlijk nog steeds niets. Laat het me verhelderen: het komt erop neer dat er behoorlijk last-minute nog een hoop aanpassingen gedaan moesten worden. Bepaalde beelden waren niet goed genoeg, anderen overbodig en weer anderen ontbraken, waardoor de boodschap van de video niet helemaal overkwam. De afgelopen twee dagen hebben we met z’n allen behoorlijk geïmproviseerd om in korte tijd nieuwe opnames te maken. Dit betekende backstage filmen bij de Effenaar, een hoop chaos tijdens een eerste lesuur (docent en klasgenoten: vriendelijk bedankt voor jullie medewerking) en gekneuter met roze post-it’s op mijn slaapkamertje. Zeker zestig procent van de originele beelden heeft de eindmontage niet gehaald. De beelden waarvoor we een hele dag bezig waren geweest. Kill your darlings, dat was van toepassing.

Maar nu kan ik, met gepaste trots, zeggen dat het af is. Wat hebben we hier nou van geleerd? Improvisatie kan tot leuke dingen leiden – en daarmee bedoel ik goede resultaten, maar ook een hoop lol. Twitter is een prima medium om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen. Mijn projectgenoten zijn schatjes. En je moet eigenlijk geen leuk nummer onder zo’n filmpje monteren. Als het dan eindelijk af is, kan je het namelijk niet meer horen.

#102 SHE’LL BE BACK

MilouPlaats een reactie

IMG_9986

Het is je waarschijnlijk niet ontgaan dat er in Eindhoven onlangs een Primark geopend is. Dat dit hordes tienermeisjes met zich mee heeft gebracht, is ook meteen duidelijk wanneer je langs de enorme winkel loopt. Voor de ingang wemelt het van de vrouwelijke pubers, met in hun handen de welbekende papieren tassen. Maar enkele meters verderop staat nog een andere groep mensen: de mannen die bij deze meisjes horen. Van een redelijke afstand aanschouwen zij het tafereel. Zo kunnen ze het overzicht houden en daarnaast komen ze gewoon liever niet te dichtbij. Bang om mee naar binnen gevoerd te worden door de hysterische menigte.

Naast het geslacht hebben de wachtenden voor de Primark nog iets anders gemeen: ze hadden daar eigenlijk niet willen zijn. Ze wilden langs het voetbalveld staan, of op het terras zitten met een biertje. Maar ze hebben zich over laten halen. (‘Nee, op zaterdag is het júíst niet druk!’ ‘Maar voor mannen hebben ze er ook hele leuke dingen!’) Eenmaal gearriveerd hebben ze spijt. Ze vertikken het om mee naar binnen te gaan. En dan kunnen ze niets anders dan wachten.

Er wordt geleund tegen gebouwen, gezeten op paaltjes. Allen kijken ze terneergeslagen. Alsof de vrouwen uit hun leven op oorlogspad zijn, in plaats van aan het shoppen in de Primark. (Al kunnen we niet ontkennen dat er enige gelijkenis is.) Kijk nou naar die vader hierboven. Hij slaat zijn arm om zijn zoon, alsof hij wil zeggen: ‘Ze zal straks weer bij ons zijn. Het komt heus allemaal goed.’

#100 WEEKEND CELEBRATION

MilouPlaats een reactie

IMG_5435

Voor mij zijn er twee rustige weken aangebroken op school, maar de eindexamenklassen hebben het nog veel beter getroffen. Ik krijg de indruk dat het voor hen een kwestie van uitzitten is. Aangezien ik in één huis woon met een eindexamenkandidaat, kan ik hier een redelijk goed beeld van vormen, lijkt me zo. Ik weet namelijk dat er voor hem geen sprake meer is van huiswerk of overhoringen. Ook aan de activiteitendag die vrijdag plaats zou vinden, hoeft hij geen deel meer te nemen. Nadat vandaag de laatste bel had geklonken, waren alle eindexamenkandidaten dus vrij. Dit vervroegde weekend moest natuurlijk gevierd worden. En zo stond, op een ogenschijnlijk gewone donderdagavond, heel HAVO-5 in de achtertuin.

(Nee, dat is onzin. Het waren een paar vrienden van mijn broer.)

‘Waarom kwam je er niet bij zitten?’ werd me de volgende dag gevraagd. Nou, ten eerste omdat ik die ochtend wél gewoon om half zeven op had moeten staan. Maar vooral omdat ik door de aanwezigen nog altijd word gezien als ‘het zusje van’. Het lieve, brave, leergierige zusje van. En het zou raar zijn als zij opeens op het avondje van haar broer zou opduiken.

Hoewel ik meestal mijn best probeer te doen dit imago van me af te schudden, besloot ik het er nu maar bij te laten. Ik leek het te bevestigen zelfs, door om half tien al naar bed te gaan. Maar van slapen kwam het nog een lange tijd niet. Mijn slaapkamer grenst namelijk aan de achtertuin. En al waren het maar een paar vrienden, ze maakten lawaai voor heel HAVO-5.