Ik vind hem erg schattig, dit notitieblokje dat op mijn bureau staat. Ik gebruik het om pennen op te testen, ‘vergeet-dit-nietjes’ op te schrijven en om kauwgumpjes in weg te gooien, want anders blijven ze aan de prullenbak plakken en dat willen we natuurlijk niet. Maar aan de andere kant is het jammer ze te gebruiken. Het bebrilde meneertje linksboven ziet het al aankomen, de rest weet nog van niks: hun gezichtjes worden, notitie na notitie, steeds een beetje kleiner.
Van de hocus pocus van gisteren viel ik vandaag in de volgende: coderen. Ik spendeerde de middag met het maken van een header, of in ieder geval een poging daartoe. (Want daar heb ik nu tijd voor! Want de testweek is afgelopen! !!!) Ik begon, lekker kneuterig, met scheuren en plakken. Tot zover ging het me prima af. Het digitaliseren van mijn knutselwerkje leverde al wat meer problemen op. Na een tijdje kwam ik daar ook nog wel uit. Maar toen moest ik het daadwerkelijk in mijn blog gaan zetten. En daar bleef ik hangen. Jeetje, wat een gedoe zeg. Na een paar uur kon ik geen code meer zien. Momenteel heeft mijn blog twee headers, waarvan er één ergens midden op de pagina hangt. Een paar keer heb ik de hele pagina laten verdwijnen. Ik denk dat ik het maar even terug naar het oude ga zetten, totdat ik een keer heel veel tijd heb om het uit te vogelen. (Dat zal wel de zomervakantie worden…) Voorlopig houd ik het maar even bij het knip- en plakwerk met papier in plaats van met codes.
Hierboven zie je al mijn geschiedenissamenvattingen van dit jaar. Het kost een hoop tijd om ze te maken, maar voor mij is het toch de beste manier van leren. Urenlang zwijgend boven de boeken hangen is niets voor mij. Laat mij maar schrijven. En dan bedoel ik écht schrijven. Geen samenvattingen typen op de computer, daar schiet ik niets mee op. Ik heb het idee dat wanneer ik iets opschrijf, het dan in mijn vingers zit. Een beetje het boek-onder-je-kussen-idee: de informatie gaat via het boek naar je hoofd. In mijn geval hoop ik erop dat mijn hand weet wat hij moet doen op de test, omdat hij het antwoord al eens eerder opgeschreven heeft. Daarnaast onthoud ik door zo’n samenvatting een hoop, door de gekste dingen. Dan lees ik zo’n testvraag, en denk: ‘Oh ja, dit heb ik nog onderstreept/dat heb ik er op het laatste moment bijgeschreven/dat was op die pagina met die scheur erin/dit stond in die alinea die je bijna niet meer kon lezen omdat ik mijn theeglas erop had gezet.’ Die samenvattingen maak ik al drie jaar lang. In de eerste klas bewaarde ik ze, in de derde klas dus ook nog. Maar de reden waarom ik ze bewaar, is wel behoorlijk anders. In mijn brugklasjaar borg ik al mijn (keurig geschreven) samenvattingen netjes op nadat de test geweest was. Op chronologische volgorde zaten ze netjes in een multomap. Voor je weet maar nooit, en daarnaast omdat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om al dat werk in de papierbak te gooien. Dit jaar daarentegen, kwam ik er op de één-na-laatste schooldag pas achter dat er zich zo’n 30 A4-tjes schuilhielden achterin mijn boek. Zonder moeite gooide ik ze weg. Aangezien ik geen geschiedenis heb gekozen voor volgend jaar, heb ik ze écht niet meer nodig. Behalve als foto van de dag, natuurlijk.
De kunst van 