Auteur: Milou

#302 FLOCK

MilouPlaats een reactie

IMG_4140

Elke dag is een goede dag om een camera bij me te dragen, maar vandaag in het bijzonder. Zonder waarschuwing vlogen ze over. Honderden tegelijk, de stille avondschemering vullend met een lichtvoetig gefluit. Ze cirkelden afwisselend boven het water en de bomen, in vijf vlagen na elkaar. Zwermen kruisten elkaar in de lichtblauwe lucht, met de maan op de achtergrond. Over de route bestond geen twijfel. Op dat moment was het mooi. Maar misschien nog wel mooier: op deze goede dag om een camera bij me te dragen, was dat ook daadwerkelijk het geval.

 

#300 NEW METHOD

Milou1 reactie

IMG_4125

Terwijl ik nog steeds het gevoel heb dat de zomervakantie pas twee weken voorbij is, bevind ik me toch alweer op een kwart van het schooljaar. Dat schiet lekker op, zou je zeggen. En dat is ook zo. Maar het betekent ook dat de testweek met rasse schreden nadert. Sterker nog: over vier dagen is het al zover. Ondanks de vier jaar aan ervaring waar ik me inmiddels op kan beroepen, blijft het een enigszins hectische periode voor mij. Hoewel ik heb geleerd soms tevreden te zijn met een zeven of zelfs een zes, zijn de hogere cijfers nog steeds mijn streven. Dat betekent dat ik het snap, en dat vind ik een fijne gedachte.

Telkens neem ik me voor om tijdens de gewone schoolweken al wat te leren of samenvatten, maar daar komt het gewoon niet van. Er is namelijk altijd gewoon huiswerk, in te leveren projecten of mijn eigen leven dat ik op dat moment belangrijker vindt. En dan komt het dus aan op die laatste dagen. Het is niet zo dat ik dan van nul af aan moet beginnen – met een beetje opletten tijdens de les kan al een hoop bereikt worden, en zelfs in de vijfde klas ben ik nog vrij braaf in het maken van mijn huiswerk. (Meestal.) Maar het leren van de feiten en het snappen van alle onderliggende verbanden en logica, moet toch kort van tevoren nog gebeuren. And that kind of freaks me out sometimes.

Het is zo veel dat ik soms het overzicht kwijtraak. Dan liggen de boeken voor het ene vak voor me, maar ben ik met mijn gedachten alleen maar bij alle andere dingen die ik nog moet doen, leren, snappen en kunnen. Overbodig te zeggen dat dit niet erg bevorderlijk is voor de concentratie. En zo ben ik dus een hele dag kwijt aan studeren, met achteraf toch het gevoel dat ik niet genoeg gedaan heb. Waar de meeste middelbare scholieren tot in den treure moeten worden aangespoord eindelijk eens te beginnen met leren, wordt tegen mij gezegd dat ik ermee moet stoppen voor die dag.

Aangezien ik bezig ben meer rust en vrolijkheid in mijn leven te krijgen, moest ook mijn studiemethode op de schop. Ik kreeg de tip lijstjes te maken met wat ik moest doen, plus de tijd die ik ermee bezig zou zijn. Precies, net als in de brugklas. En dan de timer zetten zodat ik me er ook echt aan zou houden. Na een tijdje experimenteren met wat het beste werkte voor mij, ben ik uitgekomen op blokjes van veertig minuten. Daarin doe ik dan één vak. Zo kan ik veertig minuten studeren zonder afgeleid te raken – daar is tenslotte geen tijd voor. Ook als het niet lukt (en ik normaal de neiging zou hebben iets even heel hard door de kamer te gooien), kan ik daar nu beter mee omgaan. Ik mag mezelf veertig minuten kapot ergeren omdat ik het niet snap, maar dan is het klaar. Streep erdoor, volgende vak! Heel bevredigend is dat. Nu nog hopen dat mijn cijfers dat ook zullen zijn.

#299 EXPRESSIONS

MilouPlaats een reactie

IMG_4089

‘Maak drie portretfoto’s waarin je gezichtsuitdrukkingen laat zien die overeenkomen met cliché gezichtsuitdrukkingen uit soap-series.’

Dus dat deed ik. Al mijn foto’s waren wazig – mijn afstandsbediening is kapot en mijn inschattingsvermogen niet erg valide, blijkbaar. Toch nam ik er genoegen mee. Mijn tijd kon ik wel beter gebruiken en zoals altijd geldt: het is maar CKV.

#298 LAME EXCUSE

Milou1 reactie

IMG_4077

Op tijd op school komen is voor mij eigenlijk nooit een probleem geweest. In de eerste klas fietste ik met twintig andere enthousiaste bruggers naar school. We moesten regelmatig stoppen omdat er weer eens een zware boekentas van de bagagedrager gedonderd was, maar door het recordtempo dat we aanhielden kwamen we toch standaard een kwartier te vroeg. Nu, vier jaar later, fiets ik meestal met één vriendin, soms alleen. Eenmaal op school heb ik zo’n vijf minuten de tijd om mijn spullen in mijn kluisje te dumpen en vervolgens richting mijn les te gaan. Er is dus niet veel speling, maar die is ook nooit nodig geweest. Tot vandaag.

Alle jeugd uit het dorp waar ik woon is na de basisschool genoodzaakt hun opleiding elders voort te zetten. In de meeste gevallen is dat Eindhoven. Vanaf half acht ’s ochtends trekt er dan ook een hele stoet pubers op de fiets het dorp uit. Allen moeten zij het kanaal over via een brug. Het ding staat natuurlijk altijd open op dagen dat je tóch al bijna te laat ging komen. Toen ik er vandaag aankwam dacht ik dat dit ook nu het geval was. Al een paar honderd meter van tevoren stonden de auto’s stil en vlak voor de brug wachtten tientallen scholieren tot de slagbomen opengingen. Dat ze dat het komende uur zeker niet zouden gaan doen, had ik nog niet in de gaten.

Toen er een busje met ‘werkzaamheden’ erop verscheen, werd het snel duidelijk: het ding deed het niet. Best vervelend, aangezien die brug eigenlijk de enige manier is om vanuit het dorp richting de stad te komen. Dat wil zeggen, mocht je geen zin hebben om om te rijden via dorp nummer twee of het industrieterrein. En dat heb je niet, want de tocht wordt sowieso met twintig minuten verlengd. Toch waren de meeste mensen zo slim om meteen maar om te rijden, in plaats van te wachten tot het euvel verholpen was.

Desalniettemin was ‘het hele dorp’ te laat. Terwijl de les al een kwartier begonnen was, kwam ik binnenvallen, mijn jas nog aan en mijn tas bomvol boeken. Nou ken ik mijn docenten na vier jaar wel een beetje, en wist ik dat ik bij deze betreffende persoon niet te laat gemeld zou worden, mits ik een goed verhaal had – of het nou verzonnen was of niet. Beetje jammer dat ik moest aankomen met de meest afgezaagde smoes ooit: de brug was kapot. En het was nog waar ook.