Ik heb medelijden met mijn filosofiedocente. Vandaag had ik namelijk een schriftelijk examen ethiek. Wat dat inhoudt? Onder andere rechtvaardigheid, normen, waarden, moraal en de visie van verschillende filosofen. Maar het is vooral schrijven. Honderd minuten lang alles neerpennen wat er in je opkomt. Anders krijg je het sowieso niet af.
Nou kijk ik meestal nog even naar mijn gemaakte werk, voordat ik het inlever. Ik krabbel wat toevoegingen in de kantlijn, maar streep vooral ook heel veel door. Tijdens dat non-stop schrijven komt er namelijk een heleboel flauwekul naar boven. Want laten we even eerlijk zijn: filosofie heeft absoluut te maken met kennis over bepaalde zaken, en onderbouwing met sterke argumenten. Maar aan de andere kant gaat dit heel gemakkelijk over in ‘gewoon maar een eind wegkletsen.’ Dat geklets komt dan allemaal op papier terecht. En ditmaal had ik geen tijd meer om de onzin te schrappen – ik was pas net bij de laatste vraag aangekomen toen de zoemer ging. Vandaar mijn medelijden: die docente zal het allemaal onder ogen moeten zien. Ik hoop dat ze erom kan lachen.
Eenmaal thuis stond ik voor een lastige keuze: leren of niet leren. Het enige vak dat ik de volgende dag had, was levensbeschouwing – ik neigde dus naar niet leren. (Waarom zal ik morgen uitleggen.) Gelukkig was ik in staat om verder dan één dag vooruit te kijken; ik sloeg mijn biologieboek open. En vooruit, toch ook maar een samenvatting maken van ‘Hoofdstuk vier: de islam’. Op een bepaald moment betrapte ik mezelf erop dat ik al een tijdje gedachteloos naar een tekst aan het staren was. Ik besloot dat het weer even genoeg was. Ik schreef een briefje en ging naar buiten.
Misschien was dit ethisch gezien niet de goede keuze. Maar voor mij was het dat wel.
De kunst van 