Al meerdere malen heb ik gepoogd hier te vertellen wat er in mijn leven is gebeurd, de afgelopen weken. Niet omdat het zo extreem spannend was – niet spannender dan anders. Maar gewoon. Omdat ik dat al drie jaar doe.
Steeds eindigde ik met een stel onsamenhangende zinnen of alinea’s, waar ik dan nog zo’n twintig minuten naar staarde, om ze vervolgens maar te verwijderen.
Ik ben het niet gewend op zoek te moeten naar woorden. Meestal zijn ze er gewoon. In mijn gedachten, over elkaar heen buitelend en zinnen vormend, erom vragend opgeschreven te worden.
Maar nu zit mijn hoofd vol met wolken. De dingen die ik denk doemen op, waarna ze direct weer verdwijnen in de witte mist.
Vandaag besloot ik om dan maar een paar foto’s te plaatsen. Omdat ik dat ook al drie jaar doe.
Totdat ik de woorden weer vind. Of zij mij. 
De kunst van 
[…] en zoals je ongetwijfeld gemerkt hebt: ik heb mijn woorden dus gewoon weer teruggevonden. Het is nog steeds geen bijster samenhangend verhaal, maar ik moest toch ergens […]