Over de eindexamens worden een hoop onwaarheden verspreid. ‘Ze zijn makkelijker dan de schoolexamens’, is de meest gehoorde. Mijn cijfers moet ik natuurlijk nog krijgen, maar uitgaande op mijn eigen nakijkwerk kan ik je vertellen: niet waar.
‘Je bent nooit de volle drie uur bezig.’ Niet waar. Ik heb er steeds tot het einde gezeten, behalve op de laatste dag. Maar dat lag meer aan mijn concentratieniveau dan aan de lengte van het examen.
‘Tijdens de examenweken zelf leer je niet meer.’ Absoluut niet waar. De mensen die geen stress hebben, beginnen de dag van tevoren pas met leren. De mensen die wel stress hebben, lezen alles ’s ochtends nog eens door.
Nu ik al deze wijsheden heb verworpen, vraag je je misschien af: wat is dan wel wijsheid omtrent die examens? De beste tip die ik je kan geven: probeer er de humor van in te zien. Lach om de misbaksels van antwoorden die je soms produceert wanneer je echt geen flauw idee hebt, maar toch íéts in wilt vullen. (Want je hoort in je hoofd die ene docent, die al drie jaar roept: je moet altijd íéts invullen!) En lach om de examens zelf. Want ondanks de stress en vermoeidheid die ze met zich meebrengen, ontdekte ik: soms zijn ze best grappig.
Het examen Engels bevatte een tekst die ging over klachten omtrent Baby Einstein videos. Die videos zouden niet de educatieve waarde hebben die door producent Disney wordt geclaimd. Disney heeft dat inmiddels erkend en er zijn maatregelen getroffen. Als de videos geen Einstein voortbrengen, dan mag het kind gewoon geruild worden.
Biologie begon met een tekst over het gif ‘imidacloprid’* en bijen. ‘In lage doses verstoort het onder andere het poetsgedrag, het oriëntatievermogen, de bijendans en het foerageren.’ Mijn over het algemeen goed geconcentreerde brein liet zich even afleiden door de term ‘bijendans’. Direct zag ik een groep geel-zwarte animatiefiguurtjes voor me, schuddend met hun vleugels. Op de achtergrond klonk Formation van Beyoncé.
Gelukkig was de afleiding maar van korte duur, en kon ik me weer focussen op de bijbehorende vraag over de nadelige gevolgen van het gif. ‘Dan kunnen de bijen de bijendans niet meer doen,’ was de strekking van mijn antwoord. Daar heb ik dan zes jaar voor op school gezeten. En het was nog fout ook.
Bij filosofie was scepticisme het onderwerp van het eindexamen. Het scepticisme is een stroming die alles in twijfel trekt. Het bestaan van de buitenwereld, van de mensen om ons heen en zelfs ons eigen bestaan wordt onzeker geacht. Om paranoia van te worden.
Op het examen resulteerde het in pareltjes van zinnen, die zo wanhopig klonken dat het lastig was er niet om te lachen. ‘Je moet beginnen met te beseffen dat je er helemaal alleen voor staat.’ En mijn persoonlijke favoriet: ‘Ik weet zeker dat je ouders heel erg trots op je zouden zijn, als ze inderdaad zouden bestaan.’
Ook probeerden we te lachen om het feit dat iedereen zich suf had geleerd op het gedachtegoed van Kant, waar vervolgens geen enkele vraag over gesteld werd. Niet één. En we hadden nog zoveel woordgrapjes over hem gemaakt in de Facebookpoll. (Zie titel. Ha-ha.)
Bij Frans kregen we een tekst voorgeschoteld over de rampzalige gevolgen van te veel zitten. ‘Les muscles deviennent aussi réactifs que ceux d’un cheval mort.’ Daar ben je mooi klaar mee. Deze ‘spieractiviteit als van een dood paard’ leidt tot diabetes, obesitas en een verhoogd sterftecijfer. We werden bekogeld met termen als ‘désastreuse’ ‘néfaste’ en ‘funeste’. Ervan uitgaand dat het Cito weet dat wij wekenlang op onze derrières aan het studeren geweest zijn, vond ik dit wel een vrij zwarte vorm van humor.
Dan waren er nog twee examens waar geen enkele hilariteit in te ontdekken viel: natuurkunde en wiskunde. Was te verwachten. Die heb ik ook het slechtst gemaakt – dan is het maar duidelijk waar dat aan gelegen heeft.
* Het is maar goed dat de dyslecten een half uur extra kregen.
Dit was de tweede en tevens laatste eindexamensamenvatting. Ik ga nog wel iets schrijven over hoe het met me gaat, wat ik ga doen met de rest van mijn vakantie/leven. Dat komt allemaal. Tijd genoeg. Eerst even feestvieren (en wat boeken in de fik steken).
De kunst van 