Tot twee jaar geleden had ik nog nooit gezeild. Nu zou ik het niet meer willen missen. Die hele week in Friesland is natuurlijk super, met allemaal leuke mensen en veel lol trappen tot behoorlijk laat. Het zeilen zelf is echter het allerleukst. Blij zijn als een bepaalde manoeuvre helemaal goed gaat, heel hard varen en vooral merken dat ik steeds beter weet waar ik mee bezig ben. Vorig jaar totaal niet het geval, dit jaar gaat het al best goed. En dat is gewoon heel leuk. Dit alles terwijl de zon op je gezicht schijnt en er een heerlijke wind waait. Meestal dan. Vandaag was het anders. Laten we zeggen dat de mooiweerzeilers binnen bleven. ’s Ochtends ging het nog wel. Niet de strakblauwe lucht van de vorige dagen, maar het was nog droog en de wind was aanwezig. Het werd Sloten vandaag, daar legden we rond een uurtje of één aan. Met drie boten naast elkaar, dus het duurde wel eventjes voordat alles helemaal strak lag. Eenmaal in Sloten aten we een frietje. (Dus geen patat, zoals onze roomies het noemen. Ik neem hun harde g en r een beetje over, maar friet blijft friet.) Vervolgens liepen we, in onze übercharmante zeilpakken, zoals ik gisteren al vertelde, naar de supermarkt. Daar kochten we wat lekkers, en een roze vliegenmepper. Je had ‘m misschien al gespot hierboven. Tot nu toe fungeerde Barbara’s slipper als dodelijk wapen voor die beestjes. Geen prettig gezicht, al die geplette insecten op je zool. Daarom kochten we die vliegenmepper. En deels ook omdat hij roze was. Het tweede deel van de dag was echt een beetje afzien. Het was gestopt met zachtjes regenen, onze zeilpakken waren doorweekt. En het was zo koud. Niet echt bevorderlijk voor de concentratie en al helemaal niet voor ons humeur. Onze instructeur is best een diehard (doorzeilen terwijl het sneeuwt, dat soort gekkigheid), maar toonde gelukkig begrip. Soms kwam er een lachbui opzetten, wanneer we even inzagen dat het niet echt erger kon worden dan dit. Niet natter, niet kouder. (Of eigenlijk wel, bedacht ik me na dat sneeuwverhaal). In ieder geval: het kwam allemaal wel weer goed. Eenmaal onder de douche, voelde ik alleen maar prikkels op mijn huid in plaats van warm water. ’s Avonds keken we in onze dikste truien een film. Iets teveel op mannen gericht, naar mijn smaak (vooral veel geweren, bloed en seks). Maar wanneer meer dan de helft van de kijkers ook man is, kan je natuurlijk niet met een chickflick aan komen zetten.
De kunst van 