Wanneer je foto’s maakt, sta je er zelf niet vaak op. Geen probleem, vind ik. Het is altijd een heel gedoe met timers en statieven (of het ontbreken hiervan, dan wordt het helemaal lastig) en vaak is het ook gewoon niet de bedoeling. Een mooie foto van een buddhabeeld in Hong Kong zou er niet echt beter van worden wanneer ik lekker prominent op de voorgrond zou gaan staan. Ondanks dit alles vind ik het af en toe wél leuk om mezelf terug te zien op een foto. Als ik langs de plaatjes scroll die ik het afgelopen jaar gemaakt heb, kan ik soms haast niet geloven dat ik op al die plekken ben geweest en al die dingen heb meegemaakt en dit alles heb gefotografeerd. Maar wanneer ik dan een foto van mezelf zie waarop ik aan het fotograferen ben, kan ik er niet omheen. Ik heb zo veel leuke dingen gedaan en toffe plaatsen bezocht in één jaar! En dan vallen me nog wat andere dingen op, namelijk: tijdens het fotograferen is het soms onvermijdelijk om rare poses aan te nemen. Op een stoel, kruk of tafel, gehurkt in de sneeuw of voorover geleund op een balustrade. Daarnaast kan ik blijkbaar geen haar in mijn gezicht verdragen als ik bezig ben. Knotjes, staarten of vlechten, maar één keertje had ik het los (toen was ik net naar de kapper geweest, dus zat het heel mooi.) Ik heb wat foto’s van mij verzameld, de meesten gemaakt door mijn ouders, met daarbij de foto’s die ik op dat moment aan het maken was. Snappen jullie het nog? Zo nee, scroll gewoon even verder. En zo ja… dan zou ik het ook doen!
Soms was het een haastklusje vlak voor de training. Daar sta je dan in je hockeyrokje!
Een prachtig aquarium in Dubai.
Doorgaan met het lezen van “PICTURE THIS: ME TAKING PICTURES”
De kunst van 