Ciao ragazzi. De supermarkt ruikt naar vis en meloen. Voor ons legt een man een stuk pulpo op de band, de zuignappen klevend tegen het plastic folie. We gaan plakkerig door de dagen – vijgen, bruscetta, straciatella, zonnebrand.
(‘Trump bombardeert Iran.’)
Scusi, scusi. Onhandige passen over een wit kiezelstrand, langs talloze parasollen richting het azuurblauwe water. Als we helemaal doorzwemmen, waar komen we dan? Montenegro? Albanië?
(‘Watersnood in Gaza.’)
Andiamo. De mieren op het terras lopen een vaste route, ze lijken te weten waar ze heen moeten. Op de boulevard krioelt het: auto’s, scooters, voetgangers met koelboxen en strandstoelen. Op zoek, op zoek.
(‘Natuurbranden in Griekenland.’)
Buona notte. De geur van dennen na een warme dag, cactussen in bloei, een boom vol citroenen. De rook van een muggenkaars kringelt omhoog de nacht in. De airco houdt ons koel, maar ik kan niet slapen.
De kunst van 