bieb

Van een vorige werkgever kreeg ik een abonnement op de bieb. Rust om te lezen had ik niet terwijl ik er werkte, dus ik kwam er pas na m’n vertrek, mijn pas bleek nog actief. Inmiddels loop ik er regelmatig rond, tussen boeken met zachte randen waarvan ik nooit had vermoed dat ze zouden bestaan – ‘Schattige dieren teken je zo’, ‘Het ik-dieet,’ ‘Personeelstekort begint bij jezelf’.

Laatst was ik er zonder portemonnee en dus zonder pas. Ik draalde wat tussen de kasten terwijl ik online probeerde te vinden of ik ook boeken kon lenen op naam of lidmaatschapsnummer. Dat kon niet, althans, er stond niets over op de website. Ik vond alleen een pagina voor wanneer een pas kwijt was. ‘Meld dit zo snel mogelijk, anderen kunnen zo boeken lenen op jouw naam!’ Hierdoor zag ik direct een scenario voor me waarin een zakkenroller creditcard en cash links liet liggen, maar wel zijn slag sloeg in de bibliotheek. Was dat niet iets om toe te juichen?

Met lege handen begaf ik me richting de uitgang toen mijn oog viel op een plank met ‘niet opgehaalde reserveringen’. ‘Neem mij mee!’ aldus het bord dat erbij stond. Ik twijfelde of dat vanuit gemakzucht was, zodat ze niet teruggezet hoefden te worden, of dat de bieb ons gewoon een inkijk gunde in de psyche van haar bezoekers. Ik vond de titels behoorlijk veelzeggend namelijk, voor boeken waarvan men gedacht heeft: laat toch maar. ‘Fuck faalangst’ – toch te spannend. ‘Ontwikkelingsstoornissen bij kinderen’ – toch maar even aankijken. ‘Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt’ – enfin.